jueves, 18 de noviembre de 2010

Let's get back to the start








Do I really wanna leave this?
No. I don't. So I won't.

See you soon, then. I know I'll return to you, dear.
You're already part of me.

Nobody said it was easy.

sábado, 6 de noviembre de 2010

Dudas que tendira que haber escuchado: El PRINCIPIO, y EL FIN.

;D courage  dijo:
Un instante, algo que parece nuestro, todo desaparece, el tiempo no pasa, nada se mueve
solo nosotros, aletargados, en una danza suspendida, en un momento infinito, en un sueño de amor, cariño y ternura, nos abrazamos en un intento desesperado de acercarnos, de fundirnos en una misma cosa, pero nunca, jamas, logramos acercarnos lo suficiente, por mucho q nos abracemos y besemos, algo falta, algo nos separa, algo nos imanta y nos impide estar por fin, unidos.
26 de septiembre de 2010 00:20


          Anónimo 

          ;D courage dijo...

a pesar de todo, los dos sabemos q jamas seremos lo mismo, que simplemente, no pudo ser.

pero no llores, sonríe:
ÉL existe
en alun lado, en alguna parte, te encontrará.
no dejes de sonreir, podría estar mirandote precisamente ahora
26 de septiembre de 2010 00:24



         
Blogger          MIZPAH dijo...

Courage:
He tenido que leerme varias veces tus comentarios porque me ha dado la impresión que, más que dejar huella de tu vista, parece que tu visita te ha dejado huella.
Claro que sé que ÉL existe. Puede que incluso me haya encontrado ya (o no), pero lo que sí sé es que cuando le he visto/veo a ÉL personificado en la figura de alguien que me abraza, sé a ciencia cierta (porque lo siento con cada molécula de mi ser) que en ese justo instante no hay nada ni nadie en el mundo más que nosotros dos.
Lástima que nunca jamás hayas conseguido acercarte lo suficiente para saber lo que se siente al saberte parte de tu otra mitad.
Si tú sabes que "jamás seremos lo mismo" ¿es porque sabes qué soy y qué es lo que quiero?
Si crees que "no pudo ser" ¿es porque podía haberlo sido?
Yo sé por qué y desde cuándo sonrío. ÉL simplemente verá lo que quiera ver. Cuando sepa identificar de dónde proviene la sonrisa que le inunda el alma, será cuando (tal vez) me mire y me vea. Quizá sea precisamente ahora...
Gracias por pasarte por mi casa.
26 de septiembre de 2010 12:20

 
;-) Courage dijo...
 
pues claro que me dejas huella. Todo en ti y en este pequeño rincon de tu mente desencadena en mí reacciones inesperadas, sentimientos, palabras y pensamientos insospechados.

No me agradezcas q te visite, deberia ser yo quien te agradeciera el estar ahi.

Y creo, que al igual q puedo entrar furtivamente a rebuscar en tus pensamientos mas íntimos, tines tu derecho de hacer lo mismo con los mios.

Y esque tengo miedo. Demasiada gente ha calvado en mi corazon puñales frios como el hielo q me han dejado un rastro de cicatrices mal curadas q aun sangran hoy. Y nose si es por instinto, intento protegerme, y lo intento de veras, pero a veces sucumbo. Y al sucumbir, abro de par en par las puertas a mi yo mas íntimo, dejando mi ibseguridad descubierta ante el otro.
Y ahora temo, temo haber mostrado el camino a mi corazon a quien no desea recorrerlo, o al menos no en su totalidad. Temo volver a rasgarme, volver a llorar en la noche, caer en el pozo sin fin.
Le temo e él, porq lo quiero, pero quizá él no sienta lo q necesito, quizá yo solo sea una chica, no La chica, quizá solo exista para poder estar en sus conversaciones, para hacerle superar un momento de su vida, para ser lo q le faltaba para dejar atrás una etapa, y no aquello q desesperadamente busco q necesite.

Y apesar de todas esas caricias, de palabras q me hacen sonreir, sigo en precario equilibrio, temiendo desplomarme al primer soplo de aire, temiendo que el aire se lleve de mis ojos la venda me descubra una realidad q no quisiera ver. Temo no ser querida. Temo el dolor. Temo lo q siento, y temo lo q no siente el.
26 de septiembre de 2010 12:48



         
        Blogger Courage dijo...

La profundidad de mi mente seguro q no llegara jamas a estar a la altura de la tuya, pero quiero q tus ojos me envuelvan de la seguridad de sentirme comprendida.

Si puedes, quisiera q te dieras tu tambien un paseo por mi mente de vez en cuando, ahora q he decidido estrenarla ante ti.

;D courage
26 de septiembre de 2010 13:48
Suprimir

    

 

         
Blogger          Courage dijo...

sabes? mi temor, una vez más, era infundado... como siempre mi miedo precavido se adelantó a la propia razon, a la evidencia..
ya no temo, porq SE q ÉL (si, ÉL) también me quiere,
soy feliç
27 de septiembre de 2010 07:09
Suprimir

     

 

         
Blogger          MIZPAH dijo...

Gracias por estrenar ante mí la profundidad de tu mente, Courage.
Tendrás mis ojos para acompañarte en todo aquello que me des permiso, para abrazarte en la distancia, para entenderte en cada lágrima que recorre el hueco de tu corazón inseguro, porque... como habrás podido ver, yo me cansé de imaginar caricias que nunca terminaban de ser mías, me cansé de poner en boca de nadie palabras que me devolvían la vida sólo en mi imaginación, decidí dejar el equilibrio de un posible amor estático y me asomé al precipio en el cual me desplomé al primer soplo de aire cuando (todavía sin mirarme) escuché un "no" (aún y sabiendo que él era ÉL para mí, mientras que yo simplemente era "ella" para él).
A veces, mantener una venda en los ojos nos deja un plácido beneficio que permite seguir viviendo con una duda, con una posibilidad de un "sí", pero... aún y con ella, hay una vocecita dentro de ti que te grita la verdad. Y la verdad no es más que tener la duda de saber si te quiere, la verdad es que temes el momento en que él te quite para siempre esa duda que, inevitablemente, desencaderá una ola de dolor en ti.
No dejes que ese sentimiento, por mucho que le temas, te suma en la decepción de esperar, simplemente, que él pueda quererte.
Cuando alguien te quiere, no hay dudas que te hagan pensar si puede quererte (ni siquiera hay que esperar...). Cuando tú quieres, no hay un hueco en tu alma que te haga siquiera imaginar que podrías dejar de quererle ¿verdad?

Bienvenida a tu alma.
Gracias por dejarme entrar...
Bss.

Que què sento?



Què sento en recaure?
Com si ho hagués de pensar dos cops abans de respondre. No em fa falta. Em conec bé.

Por, odi, ganes de castigar-me, ganes de canviar, esperança, necessitat desesperada de recuperar el control, profunda tristesa.
El saber que això no té fi i el prometrem q aquest serà el darrer cop. Promeses, milions de promeses que traeixo. Em traeixo.


I mentre les llàgrimes em roden galtes avall, mil pensaments es superposen a la música que m’acompanya en la soledat. 

I exploto, i no paro fins a sentir-me buida, tan sols un cos d’aigua que esborra les seves passes. 

I el mirall, oh mirall traïdor! Realment em tornes la meva imatge? I si m’enganyes vilment, perquè en comparar-me amb elles em segueixo veient feble?
No soc qui vull ser i això em mata. Però si ho fos potser ja no seria persona, ja no seria jo, ja no SERIA.

I mentrestant, m’estic perdent la pel·lícula de la meva vida,
actuant com a una amiga de la protagonista.

La Sala



M’ha vist ja massa cops. Sempre em rep vestida de color de rosa, jo d’impassivitat i malestar. 

I és en ella, en ella on tots ens reunim. Un club silenciós, sense nom ni carnets.
A cap de nosaltres li agrada ser aquí. És quelcom d’inevitable q ens obliga a enfrenar-nos amb la realitat, a reconèixer.

No volem que ningú ens hi vegi, no volem que ningú ens recordi q hi som, i fugim de les mirades. I aparentem tranquil·litat en perdre el temps en la rutina d’esperar sentir el nostre nom un altre cop. Som feliços i no tenim cap problema. El fet que siguem aquí, asseguts a la saleta rosa, es plenament casual. 

Un lloc on ningú vol veure ni ser vist. Un lloc per oblidar i ser oblidat. Per a vestir-nos de transparència i fugir per a no recordar mai on hem estat.
Perquè ningú ha de saber q hi som. No si no és necessari.


Deu d'octubre



Et mirava i tot i així no et veia
La teva mirada de pedra es perdia 
Lluny meu, lluny de la terra.
No em miraves, no em vols veure.

La por que embolcallava el meu cor
Em clava d’amagat un punyal per l’esquena
En llegir les teves paraules 
Que em deixaren nua
Nua de força,  am dolor i tristesa

I el per què ressona al meu cap
 fuig dels meus llavis
El per què sense resposta,
El per què que em desfà el cor
El per què que em robarà el son:
El per què que mai arribarà a tu.

I tu, assegut davant meu, a dos quilòmetres
T’excuses dient que mai fer-me mal havia entrat als teus plans
Però la llàgrima que dius que et rellisca
Mai caurà a la bassa que ja he omplert jo.

I jo havia tardat dos anys en concordar un equilibri
estable, suficient, necessari, fred i armat
Que el teu amor no tarda dos segons en esborrar
I ara en marxar el meu cor restarà per sempre
descampat, devastat, empobrit, sense ganes de lluitar.

Qui va dir que l’amor no existeix
es que mai en va assumir la caiguda
Potser tu també vas encara per aquest camí
Per això no et dones; no t’és necessari
Si ja tens el que vols per a què exposar-se a patir?

I potser en el fons si q em vas estimar i m’estimes
Però t’és més fàcil seguir en la teva línia
Festa, amics alcohol i música
No et deixen espai mer a mi.

I ara, ara prometo que t’oblidaré
Una setmana sense parlar-te em tancarà la ferida
I el divendres, el divendres et vull veure
Et vull veure i dir-te ja 
Que mai ha estat re diferent
I si no em creus mira el q sents
Si no em creus diga’m adéu