sábado, 11 de diciembre de 2010

Mua



Andaba tan sola que me perdí. Me perdí en tu mirada. En tus besos y caricias. Y en el fondo de tu alma sabes que tú te perdiste conmigo.
Me tienes, te tengo.
Y la distancia insalvable que habíamos logrado obviar nos mantenía inútilmente separados, polos opuestos que jamás se funden. Y nos fundimos.
El calor de tus labios cerrándose en los míos.  El poder de tenerte de nuevo en mis brazos, de arrastrarte hacia mí al tiempo que me siento atrapada en tu seguro abrazo. El recorrer una vez más con mis dedos esa espalda, ése cuello, esos brazos, ésa cara que el tiempo no me había dejado olvidar. Y si, el sentir tu corazón contra mí. Tus manos recorriendo mi perfil, buscando llegar donde no te dejé, siempre con sonrisa picarona pero decidida. Siempre con un beso al aire dispuesto a volar hacia ti para proponerte un juego del escondite al venirme a buscar.
Te había echado de menos.

jueves, 18 de noviembre de 2010

Let's get back to the start








Do I really wanna leave this?
No. I don't. So I won't.

See you soon, then. I know I'll return to you, dear.
You're already part of me.

Nobody said it was easy.

sábado, 6 de noviembre de 2010

Dudas que tendira que haber escuchado: El PRINCIPIO, y EL FIN.

;D courage  dijo:
Un instante, algo que parece nuestro, todo desaparece, el tiempo no pasa, nada se mueve
solo nosotros, aletargados, en una danza suspendida, en un momento infinito, en un sueño de amor, cariño y ternura, nos abrazamos en un intento desesperado de acercarnos, de fundirnos en una misma cosa, pero nunca, jamas, logramos acercarnos lo suficiente, por mucho q nos abracemos y besemos, algo falta, algo nos separa, algo nos imanta y nos impide estar por fin, unidos.
26 de septiembre de 2010 00:20


          Anónimo 

          ;D courage dijo...

a pesar de todo, los dos sabemos q jamas seremos lo mismo, que simplemente, no pudo ser.

pero no llores, sonríe:
ÉL existe
en alun lado, en alguna parte, te encontrará.
no dejes de sonreir, podría estar mirandote precisamente ahora
26 de septiembre de 2010 00:24



         
Blogger          MIZPAH dijo...

Courage:
He tenido que leerme varias veces tus comentarios porque me ha dado la impresión que, más que dejar huella de tu vista, parece que tu visita te ha dejado huella.
Claro que sé que ÉL existe. Puede que incluso me haya encontrado ya (o no), pero lo que sí sé es que cuando le he visto/veo a ÉL personificado en la figura de alguien que me abraza, sé a ciencia cierta (porque lo siento con cada molécula de mi ser) que en ese justo instante no hay nada ni nadie en el mundo más que nosotros dos.
Lástima que nunca jamás hayas conseguido acercarte lo suficiente para saber lo que se siente al saberte parte de tu otra mitad.
Si tú sabes que "jamás seremos lo mismo" ¿es porque sabes qué soy y qué es lo que quiero?
Si crees que "no pudo ser" ¿es porque podía haberlo sido?
Yo sé por qué y desde cuándo sonrío. ÉL simplemente verá lo que quiera ver. Cuando sepa identificar de dónde proviene la sonrisa que le inunda el alma, será cuando (tal vez) me mire y me vea. Quizá sea precisamente ahora...
Gracias por pasarte por mi casa.
26 de septiembre de 2010 12:20

 
;-) Courage dijo...
 
pues claro que me dejas huella. Todo en ti y en este pequeño rincon de tu mente desencadena en mí reacciones inesperadas, sentimientos, palabras y pensamientos insospechados.

No me agradezcas q te visite, deberia ser yo quien te agradeciera el estar ahi.

Y creo, que al igual q puedo entrar furtivamente a rebuscar en tus pensamientos mas íntimos, tines tu derecho de hacer lo mismo con los mios.

Y esque tengo miedo. Demasiada gente ha calvado en mi corazon puñales frios como el hielo q me han dejado un rastro de cicatrices mal curadas q aun sangran hoy. Y nose si es por instinto, intento protegerme, y lo intento de veras, pero a veces sucumbo. Y al sucumbir, abro de par en par las puertas a mi yo mas íntimo, dejando mi ibseguridad descubierta ante el otro.
Y ahora temo, temo haber mostrado el camino a mi corazon a quien no desea recorrerlo, o al menos no en su totalidad. Temo volver a rasgarme, volver a llorar en la noche, caer en el pozo sin fin.
Le temo e él, porq lo quiero, pero quizá él no sienta lo q necesito, quizá yo solo sea una chica, no La chica, quizá solo exista para poder estar en sus conversaciones, para hacerle superar un momento de su vida, para ser lo q le faltaba para dejar atrás una etapa, y no aquello q desesperadamente busco q necesite.

Y apesar de todas esas caricias, de palabras q me hacen sonreir, sigo en precario equilibrio, temiendo desplomarme al primer soplo de aire, temiendo que el aire se lleve de mis ojos la venda me descubra una realidad q no quisiera ver. Temo no ser querida. Temo el dolor. Temo lo q siento, y temo lo q no siente el.
26 de septiembre de 2010 12:48



         
        Blogger Courage dijo...

La profundidad de mi mente seguro q no llegara jamas a estar a la altura de la tuya, pero quiero q tus ojos me envuelvan de la seguridad de sentirme comprendida.

Si puedes, quisiera q te dieras tu tambien un paseo por mi mente de vez en cuando, ahora q he decidido estrenarla ante ti.

;D courage
26 de septiembre de 2010 13:48
Suprimir

    

 

         
Blogger          Courage dijo...

sabes? mi temor, una vez más, era infundado... como siempre mi miedo precavido se adelantó a la propia razon, a la evidencia..
ya no temo, porq SE q ÉL (si, ÉL) también me quiere,
soy feliç
27 de septiembre de 2010 07:09
Suprimir

     

 

         
Blogger          MIZPAH dijo...

Gracias por estrenar ante mí la profundidad de tu mente, Courage.
Tendrás mis ojos para acompañarte en todo aquello que me des permiso, para abrazarte en la distancia, para entenderte en cada lágrima que recorre el hueco de tu corazón inseguro, porque... como habrás podido ver, yo me cansé de imaginar caricias que nunca terminaban de ser mías, me cansé de poner en boca de nadie palabras que me devolvían la vida sólo en mi imaginación, decidí dejar el equilibrio de un posible amor estático y me asomé al precipio en el cual me desplomé al primer soplo de aire cuando (todavía sin mirarme) escuché un "no" (aún y sabiendo que él era ÉL para mí, mientras que yo simplemente era "ella" para él).
A veces, mantener una venda en los ojos nos deja un plácido beneficio que permite seguir viviendo con una duda, con una posibilidad de un "sí", pero... aún y con ella, hay una vocecita dentro de ti que te grita la verdad. Y la verdad no es más que tener la duda de saber si te quiere, la verdad es que temes el momento en que él te quite para siempre esa duda que, inevitablemente, desencaderá una ola de dolor en ti.
No dejes que ese sentimiento, por mucho que le temas, te suma en la decepción de esperar, simplemente, que él pueda quererte.
Cuando alguien te quiere, no hay dudas que te hagan pensar si puede quererte (ni siquiera hay que esperar...). Cuando tú quieres, no hay un hueco en tu alma que te haga siquiera imaginar que podrías dejar de quererle ¿verdad?

Bienvenida a tu alma.
Gracias por dejarme entrar...
Bss.

Que què sento?



Què sento en recaure?
Com si ho hagués de pensar dos cops abans de respondre. No em fa falta. Em conec bé.

Por, odi, ganes de castigar-me, ganes de canviar, esperança, necessitat desesperada de recuperar el control, profunda tristesa.
El saber que això no té fi i el prometrem q aquest serà el darrer cop. Promeses, milions de promeses que traeixo. Em traeixo.


I mentre les llàgrimes em roden galtes avall, mil pensaments es superposen a la música que m’acompanya en la soledat. 

I exploto, i no paro fins a sentir-me buida, tan sols un cos d’aigua que esborra les seves passes. 

I el mirall, oh mirall traïdor! Realment em tornes la meva imatge? I si m’enganyes vilment, perquè en comparar-me amb elles em segueixo veient feble?
No soc qui vull ser i això em mata. Però si ho fos potser ja no seria persona, ja no seria jo, ja no SERIA.

I mentrestant, m’estic perdent la pel·lícula de la meva vida,
actuant com a una amiga de la protagonista.

La Sala



M’ha vist ja massa cops. Sempre em rep vestida de color de rosa, jo d’impassivitat i malestar. 

I és en ella, en ella on tots ens reunim. Un club silenciós, sense nom ni carnets.
A cap de nosaltres li agrada ser aquí. És quelcom d’inevitable q ens obliga a enfrenar-nos amb la realitat, a reconèixer.

No volem que ningú ens hi vegi, no volem que ningú ens recordi q hi som, i fugim de les mirades. I aparentem tranquil·litat en perdre el temps en la rutina d’esperar sentir el nostre nom un altre cop. Som feliços i no tenim cap problema. El fet que siguem aquí, asseguts a la saleta rosa, es plenament casual. 

Un lloc on ningú vol veure ni ser vist. Un lloc per oblidar i ser oblidat. Per a vestir-nos de transparència i fugir per a no recordar mai on hem estat.
Perquè ningú ha de saber q hi som. No si no és necessari.


Deu d'octubre



Et mirava i tot i així no et veia
La teva mirada de pedra es perdia 
Lluny meu, lluny de la terra.
No em miraves, no em vols veure.

La por que embolcallava el meu cor
Em clava d’amagat un punyal per l’esquena
En llegir les teves paraules 
Que em deixaren nua
Nua de força,  am dolor i tristesa

I el per què ressona al meu cap
 fuig dels meus llavis
El per què sense resposta,
El per què que em desfà el cor
El per què que em robarà el son:
El per què que mai arribarà a tu.

I tu, assegut davant meu, a dos quilòmetres
T’excuses dient que mai fer-me mal havia entrat als teus plans
Però la llàgrima que dius que et rellisca
Mai caurà a la bassa que ja he omplert jo.

I jo havia tardat dos anys en concordar un equilibri
estable, suficient, necessari, fred i armat
Que el teu amor no tarda dos segons en esborrar
I ara en marxar el meu cor restarà per sempre
descampat, devastat, empobrit, sense ganes de lluitar.

Qui va dir que l’amor no existeix
es que mai en va assumir la caiguda
Potser tu també vas encara per aquest camí
Per això no et dones; no t’és necessari
Si ja tens el que vols per a què exposar-se a patir?

I potser en el fons si q em vas estimar i m’estimes
Però t’és més fàcil seguir en la teva línia
Festa, amics alcohol i música
No et deixen espai mer a mi.

I ara, ara prometo que t’oblidaré
Una setmana sense parlar-te em tancarà la ferida
I el divendres, el divendres et vull veure
Et vull veure i dir-te ja 
Que mai ha estat re diferent
I si no em creus mira el q sents
Si no em creus diga’m adéu

martes, 12 de octubre de 2010

El deseo mas íntimo de mi alma es conocerte




Tengo ganas de verte.
Tengo ganas de besarte y abrazarte.
Tengo ganas de hacerte sonreír.
Tengo ganas de jugar contigo.
Tengo ganas de olvidar junto a tí.
Tengo ganas de que me protejas.
Tengo ganas de que el tiempo se pare al estar junto a ti.
Tengo ganas de decirte lo mucho que te quiero.
Tengo ganas de que me lo digas tú.

Y sé que te necesitoa mi lado. Toda yo lo se. Mi cuerpo, mi mente, mi alma.
Mi alma no busca conocimiento. Busca el tuyo. Te busca a tí. Tú eres su deseo más íntimo, más básico, más natural.

Cada segundo que paso lejos de tí me hace sentirte más presente.  Te noto abrazandome por la espalda mientras escribo esto, pero al girarme, no estás.

Te siento, y sin embargo, por mucho que estire la mano no logro a tocarte. No estas conmigo y mi cuerpo no puede luchar contra la realidad.

Te necesito. Necesito tu abrazo, tu cara, tus manos.
Necesito abrazarte y atraerte hacia mí. Recostar mi cabeza en tu pecho, arropada por los brazos que me protegen de todos aquellos pensamientos que, con tan solo verte, huyen al galope de mi mente devastada. 
Necesito que la felicidad me invada de nuevo. Que me envuelva en suave algodón y me deposite en las nubes. Y ahí, en nuestra privilegiada atalaya, me beses, me abraces, me hagas sonreir. Y reír, sí reír de verdad, sin preocupaciones, sin máscaras innecesarias, sinceramente.  
Me gusta que tus cosquillas me hagan retorcerme entre risas de nuevo, rogando compasión. Y más que eso, me gusta que tu lo encuentres adorable. Tú si que lo eres. Transformas mis temores en trofeos, mis defectos en virtudes. 
Me encanta no ser para tí mi propia opinión de mí misma. No ser una patética deportista sino la lovely girl que hace nacer en tí la necesidad de correr a abrazarla. 

Quiero sentirte encima de mí, que nuestro abrazo nos funda para siempre.
Quiero que tu calor me aprisione el cuerpo para que nunca vuelva a sentir frío.
Y lo que verdaderamente quiero, es que ya no te separes de mí jamás.  

Que los sentidos engañan? Pues viviré engañada, pero junto a tí.

Gelos


Suposo que si.
Per què? No ho sé.

Potser es veritat que no sóc tan gran com aparento.
Potser és que encara sóc la nena petita que vol tenir un pare. Una família normal.
Quina ironia.  Jo, la que me’n anava de casa, la que cercava desesperadament oblidar la família, sempre n'ha volgut tenir una. 

I és que em vas fer mal. No l’hi hauries d’haver explicat. I menys sense dir-me’n res. I em fas mal cada cop que li parles baixet, sabent que sóc a l’habitació del costat, sabent que sé que parleu de mi .

Però això és quelcom q mai et diré, que mai confessaré.
Com sempre, ho enterraré al fons de la meva ànima, i esperaré el temps que fagi falta per oblidar la seva presència.
A mi, com a tu, també em costa compartir el meu santuari. La meva ment encara no l’he despullat davant de ningú, ni mai ho faré. És massa bruta, lletja i rasposa sense el vestidet blanc amb què la disfresso. I si anés nua pel món faria mal.

No, n’estic segura. Mai pronunciaré el meu pensament. Mai. És encara, el darrer reialme que em resta, el que mai ningú podrà colonitzar. És el meu SER, i si en exposar-lo, algú me’l trenqués, jo desapareixeria. No tindria on agafar-me per sortir a agafar un nou alè, perquè jo com a tal ja estaria destruïda. Tot serien runes i estructures d’un cos apagat.

Estic condemnada doncs, a la careta permanent, infinita, irreversible. No m’espanta. Aquest cap de setmana m’ha confirmat que sóc plenament capaç de ser la noia riallera que tothom creu que sóc mentre m’estic trencant per dins. Perquè aquests dies han sigut el calvari més gran. I el desesper de no poder-me retre a la meva decadència m’obligava a menjar i riure, sempre per guardar aparences.
Doncs així sigui per sempre.

sábado, 9 de octubre de 2010

El hueco que no sé rellenar



Me tengo miedo. Te tengo miedo, y más aún a lo que puedas hacerme. Tengo un miedo atroz.

Te quiero. Y eso me da miedo. No quiero que me hagas lo que me han hecho. No podría seguir adelante.

Cuántas veces habré pensado en irme, en dejarte? Y a pesar de mi amor por tí, de mi profundo, loco amor por tí. Pero prefereiría llorar en soledad MI eleccion y arrepentirme y no perdonarme jamás a dejar romper mi corazón en tus manos, a exponerme a que ya jamás pueda volverlo a reparar.
Si, pensé que había cambiado, que tu amor me habia hecho crecer y olvidar. Pero hay dolores eternos. Hay lecciones que no olvidas. Te atrapan, no te dejan escapar. Germinan en tí la desconfianza y el temor, y no te abandonan hasta que tu lo haces.

Dudo, simpre dudo. Me edifico excusas para escapar, para huir del final que se que acompañará nuestra historia, porqué no puede durar para siempre. Nada lo hace.

Hecho a correr para no pensar, y corro, corro con todas mis fuerzas. Y al parar, me giro. Veo el camino, y decaigo. Tonta, me digo. No tiene por qué ser así. Puedes hacerlo diferente.
Pero apesar de ello, sé que mañana seguiré corriendo.

Impostora


No sóc qui tothom creu que sóc. Que em coneixes? No em conec ni jo.

Vull ser jo, vull ser maca. Vull canviar i ser. I sé que no pot ser, que no serà. Ho sé. Tot en mi ho anuncia. Ja he canviat. I per sempre. 

Vull que m’estimi algú. Per sempre. Vull estimar-lo jo, i deixar-me conèixer. Vull mostrar-me realment, vull tenir valor i llençar-me. Confiar en algú q m'abraci, q em protegeixi i em consoli. Vull que algú em cuidi. Que sóc autosuficient, una lluitadora que no es deixa ajudar? Closques. Tot escuts i proteccions per a vestir la meva invàlida ànima de disfresses de colors i futileses, per mai deixar veure el meu interior. Jo, el que de veritat necessito és que m'abracis. És la meva raó de vida, el que em fa tirar endavant. Però mai ho fas. Mai ho has fet ni ho faràs. I jo tampoc t'ho demanaré. No pas. 

A vegades sento que perdo el món. Que ja non plus hi estic connectada. I sento por, por de caure en el buit, o de no poder-hi caure hi restar suspesa en l’eternitat, sempre allà endalt, sempre esperant la caiguda que sé que succeirà, però es recrea en l’espera.

I no sóc estúpida saps? I menys amb aquest accent tan insultant amb que remarques la u. I el pitjor és q sé que tens raó. L'únic que sé és que ara no vull que ningú em vegi, no puc sortir. Mai com ara m’havia sentit així. Mai com ara havia sigut tan gorda. Mai com ara havia tingut tan poca força per seguir, per lluitar. Perquè no soc més q una estúpida, no? Així perquè esforçar-se? No té sentit.
 
I em voldria trencar en bocins. Es petits cubs, petits píxels que hem reduïssin a pols per a desaparèixer i deixar que la terra se m’empasses. Voldria fondrem i amagar-me, confondrem amb la resta per a no ser descoberta i per a que mai ningú no em tornés a tirar a la cara aquests errors que tan em retrec jo sola.

I mentre em crides i dius totes aquestes veritats que em caven un clot cada cop més profund al pit, i la meva retina no belluga del punt fixa escollit per aquest cop i que serà el fondo de pantalla d’aquests records d’avui per a tota memòria de demà, procuro immunitzar-me i no reaccionar. Gairebé no goso ni parpellejar. No te n'adones de q la llàgrima traïdora puny per escapar d’entre les meves parpelles? No sents els sorolls del meu estómac maltractat, en els llargs silencis? No sóc de pedra. 

I aquesta deixadesa que tant em costa superar no es més que el producte del meu estat d’ànim amb la malaltia. No veus que et dic la veritat? Odio les escuses, però aquell estiu maleït em va canviar la vida, i si tant de mal em vaig fer al principi, el pitjor va venir al final. No pots pretendre que algú com era jo passes a ser qui sóc ara tan sols en mig mes. I si, questa carrera a ninguna part em va fer ser humana, però al seu pas va derruir també les columnes que em subjectaven, em va desfer la voluntat de sal en tempestes d’aigua marina. Et va transformar la nena esforçada en la tirada que sóc ara. I ja no puc tornar enrere. Vaig provar la droga i ara ja en sóc addicte. Ja no em puc controlar, per això actuo a posteriori, i m’arrepenteixo.

I saps perquè no saps tot això? Saps perquè mai ningú ho ha sabut? Perquè mai he demanat ajuda, ni m’he deixat ajudar? Per què les mentides aguanten el meu món? És fàcil, és senzill. Els vestigis dels 16 anys encara resten en mi, i més del què diries. I entre ells, el tossut orgull que em dicta que haig de ser jo, i només jo, la que surti d’aquí. Si és culpa meva, jo sola ho arreglaré. I no ho vull, no vull que cap altre s’hi fiqui per a que ja no pugui ser la posseïdora del meu destí, per quedar en mans d’altres que posaran per escrit totes les meves febleses, que quedaran així escrites per sempre, com a prova irrefutable d’un passat que no podré amagar.

I per això justament, per aquest motiu, m’han de tancar. No en sortiré sola, i no em deixaré ajudar. Però mai ho diré, seguiré sempre en aquest estat inestable, però sempre perfecte als ulls de la gent. La meva mare em va ensenyar bé.

I ara sí, ara n’estic segura. He caigut tan baix que ja només puc remuntar.
I HO FARÉ, deixaré el vici, tornaré a ser la bona nena.
Seré, altre cop, perfecte.

domingo, 26 de septiembre de 2010

Nunca olvides quién te ayudó, quién estuvo contigo, quién te enseñó



He tenido suerte. De hecho, tengo todos los números disponibles para conseguir el premio de la felicidad, de la vida regalada y fácil. Y sin embargo, aquí, en mi alma, no ceso de preguntarme porqué no llego a ser lo q se espera de mí, porqué no respondo a las expectativas.

Puede q mi malencolía tan sólo la muestre aquí, seguramente porque es aquí donde reflexiono, donde acostumbro a desenterrar las dagas que, a lo largo de mi existencia diaria, cuidadosamente escondo para un momento posterior en el que, como ahora, me decida a desenterrarlas todas juntas para que me hieran una sola vez.

Las dudas son las que reinan en mi mente estos dias. La incertidumbre, el desequilibrio, son palabras q podrian describir mi situación hoy. Y es que mi vida se mece en el azar como una sabana tendida se deja llevar por el viento.

Le quiero, y no se si me quiere... esta es mi mayor duda, la que no me deja dormir por las noches... seguramente, cualquiera q se detubiera a ver esta relación y la analizara con calma no tendría dudas, estaría seguro del amor existente (si, por ambas partes) pero yo rebusco mas en el fondo, yo, con mi peculiar manera de ser, no me conformo, me zambullo y busco desesperadamente los cimientos, y creo que no los encuentro.
Las apariencias jamás lo fueron todo, me oyes? Jamás!
Todo es un castillo en el aire, todo es "lo que se supone que debería ser" y lo "que toca", nada es por propia voluntad, tan solo es un dejarse llevar sin principio ni fin, dictado por leyes de conducta q a mí no me sirven, casi se diría que nuestro amor esta marcado en nuestros genes y no en nuestro corazón.

Y si miento, entonces, por qué?
Por qué no me entiendes?
Por qué tengo la sensación que tan sólo me quieres por obligación?
Por qué te refugias en tu "inocencia" y me culpas?
Por qué hieres y escondes la daga?
Por qué niegas tus propios actos?
Por qué me utilizas?
Por qué aprovechas, en mis momentos de debilidad e intentos de arreglarlo, para reunir nueva información que redirigiras como flechas a mi corazón en la siguiente inestabilidad?
Por qué me haces sentir culpable?
Por qué le echas sal a mi herida?
Por qué me haces llorar?

Sabes? hace tiempo q no te abrazo... aún así, la ultima vez que te abracé recuerdo que todo aquello mío que mantenia lejos de tí (todo aquello que no te conté, que jamás compartí contigo) me pesaba en el pecho, dejándome un vacío que por mucho que intentava cerrar abrazándote fuerte, ahí, en una cama que tan pocas veces quisiste ocupar aunque tan solo fuera por un segundo, aquel segundo que yo tanto necesitaba pero que jamás me atreví a pedirte; jamás me ha abandonado.

Y ahora (por suerte, o por desgracia; este amor es injusto) ya he rehecho mi vida, he conseguido salir de mi pozo y vendar mi pasado. Se que no te voy a poder olvidar, lo se, tampoco lo pretendo. Pero yo no puedo seguir así. Prefiero el dolor de olvidarte al sufrimiento de saber de tu existéncia.

Vete, olvida mi nombre, mi cara,
vete, olvida que existo...
olvidame toda que tú para eso tienes experiéncia

Te escribo desde el silencio donde el miedo tiene excusa

Siento el impulso, la necesidad latente de escribir lo que siento.
Necesito redactar mis pensamientos, quizá porqué éste es un modo de mantener mis pies en el suelo, de verme aún persona, de ser yo misma y, a un tiempo, de ser como todos.
Y escribiendo puedo pensar, reflexionar, recordar, sentir, revivir y cerciorarme de que todo lo ocurrido es real.
Y al releer, me siento orgullosa, me avergüenzo y me sonrío, lloro y me envalentono, me entristezco y me ilusiono.
Y todo, todo lo vivido toma consciencia de realidad, y con ello, yo también soy real.